Malta. Dzień drugi.

Festiwale mają to do siebie, że niemożliwym jest wszystko zobaczyć – choćby się bardzo chciało. Warto wiedzieć, że oprócz teatralnej fiesty na Malcie są różne imprezy towarzyszące. Dla przykładu bardzo interesująca była prezentacja projektu Joanny Rajkowskiej “Minaret”. Artystka próbuje zrozumieć przestrzeń miejską, oswaja ją swoimi często kontrowersyjnymi realizacjami. Potrzebujemy tego, bo pobudza nas to do dyskusji.

Co na wczorajszej ścieżce teatralnej? Teatr Porywacze Ciał (“More Heart Core”)uwalniał naszego wewnętrznego szakala, psa, który w nas drzemie. Na biesa są różne sposoby, przede wszystkim możemy go kusić zapachem karmy – wyjdzie, kiedy zgłodnieje. Możemy też przejść do drastyczniejszych działań, dozwolone jest łamanie krzeseł, kopanie poduszek, można sobie również przekląć. Szakal jest naszym drugim obliczem, rodzimy się z nim, gdy dojrzewa staje się nieznośny. Głupie niezmycie naczyń jest dla niego pokarmem, wtedy szaleje i ma nad nami władzę. Jednak spokojnie! Porywacze Ciał potrafią go ujarzmić. Potrzebujemy więcej serca w sercu! I dużo plasteliny, o tak lepienie malutkich żyraf to jedna z metod na tego zapyziałego i bezwzględnego wewnętrznego kundla. Dużo śmiechu, dużo kolorów, dużo prawdy, która odpowiednio podana rozluźnia wszystkie członki.

Kolejnym przystankiem na mojej trasie było Harakiri Farmers i ich drugi projekt “Beat Hotel”. Dominika Knapik i Wojtek Klimczyk to zeszłoroczni zwycięzcy Nowych Sytuacji, którzy w tym roku postanowili zmierzyć się z problemem mitologii amerykańskiej. Swoją fizycznością, cielesnością opowiadali o zjawisku “reinkarnacji” kulturowej. Ile jest prawdy w politycznym świecie? Gdzie w tym wszystkim jest zwykły człowiek? Harakiri Farmers wykorzystując postmodern dance zakreślali narrację ruchem. Ich ciała napięte, naprężone w działaniu, sztywne i spętane przez swoje ograniczenia opowiadały o kryzysie, w jakim znajduje się obecnie Ameryka i reszta świata. Tego typu performance wymagają bezpośredniej obecności. W jakim sposób opowiedzieć ruch drugiego człowieka? “Beat Hotel” należy zobaczyć, żeby poczuć rytm ich ciał, momentami nerwowy, czasami bolesny. Fotografie Pusa niech Wam trochę opowiedzą:

Widziałam również przedstawienie plenerowe Asocjacji 2006 “Rabin Maharal i Golem”. Było już ciemno, wszyscy z niepokojem spoglądali na niebo. Czy będzie padać? Dziedziniec Starej Rzeźni zamienił się w przestrzeń rozgrywek realności i transcendencji. Juda Loew ben Bazalel dopuścił się największej zbrodni, popełnił karygodny czyn – tchnął życie w glinianego fantoma – narodził się człowiek. Czy na pewno? Golem był bez duszy rozumiejącej – neszama, przez co nie mógł mówić. Żydowski Prometeusz został wykluczony z życia społecznego, ludność wołała o pomstę do nieba. Aniołowie śmierci i miłości walczyli o słowo prawda, innymi słowy o materię, z której powstał Golem. Każda próba stworzenia homunkulusa kończyła się zagładą, znamy to chociażby z historii Fausta. Nikt na Ziemi nie ma prawa bawić się w Demiurga,  wszystko podporządkowane jest woli Boskiej, ktokolwiek będzie ingerował w Boski plan zostanie potępiony. Lech Raczak buduje historię niespójnego społeczeństwa pełnego obłudy, zdolnego do największych okrucieństw. Religia jest przyczyną wielu przykrości i katastrof międzyludzkich. Przestrzeń sceniczna była podzielona na dwa obozy, na końcu których znajdowały się ekrany z wizualizacjami. Niesamowity efekt dawały również wielkie obiekty teatralne zrobione przez Piotra Tetlaka i jego pomocników, które odbijały się na na ruchomych białych planszach. Walka o racje toczyła się na ogromnych kukłach i metalowych schodach przy pięknych dźwiękach żydowskiej muzyki.